Een van de meest gehoorde argumenten in mijn financiële coaching gesprekken is “dat het allemaal zo complex is”.
Gevolg: ik doe niets (de overgrote meerderheid), of ik volg het advies van mijn bankier (wat geen advies maar een verkoop is). Want zelf kan ik dit niet.
An sich begrijpelijk. Ik bel ook een loodgieter als mijn toilet niet meer doortrekt. Twee linkerhanden.
Maar is het echt zo moeilijk? En als de inspanning om het te leren niet zo groot is als je dacht, dan loont het me voor zoiets belangrijk als je geld en je geluk wel de moeite me dunkt. Ja toch?
Wat een vakantie ons hierover kan leren.
Is geld inderdaad een moeilijk onderwerp, is lenen en beleggen en sparen complex, iets voor specialisten?
Ik moest hier aan denken toen we met ons gezin terugkeerden van een vakantie in het Verre Oosten. Lang gespaard, 3 weken op reis, Hong Kong en 4 plaatsen in Thailand. 577 dingen beleefd en toch chillax. Ik wil meteen terug, liefst vandaag.
Je vertelt daar dan een beetje over in je kennissenkring en toont blij en zelfs wat trots foto’s van de vele leuke spontane momenten, zoals toen mijn 12 jarige zoon een lang gesprek had met een oudere Boeddhistische monnik, die ook absoluut een selfie wou met onze zoon. Geweldig.
De rode draad van de reacties was:
Wow, tof zeg. Maar hebben jullie die reis nu helemaal zelf uitgezocht? Ik zou dat toch voor me laten organiseren hoor. Dat is me te moeilijk.
Ik heb echt niets tegen tour operators, en dat is hier niet het punt. Het gaat er me hier niet om dat je dan een standaard reis krijgt met enkel de reisgids top tien, veel duurder, en zonder die spontane belevenissen. Volg de dame met de groene paraplu, we gaan nu naar de volgende tempel! Spreek vooral niet met de lokale bevolking, en sla dat donkere straatje niet in! Nee, dat is een pleidooi voor een andere keer. En een all-in van den TUI kan trouwens best leuk zijn - die buffetten!
Waar het me hier wel om gaat is dat zo een reis zelf organiseren en ter plaatse activiteiten improviseren helemaal niet moeilijk is. Er is geen bal aan! Wij zijn geen backpackers die met de baby onder de arm de jungle intrekken hé. Ik geef je concrete voorbeelden hoe “moeilijk” het is om anno 2026 daar te reizen.
Het ís helemaal niet zo moeilijk.
Je voorbereiding
Je kan werkelijk alle informatie op voorhand vinden in een vingerknip. Duizenden reviews, vloggers, sites van hotels, gewoonweg te veel. Je kan de openingsuren van het kleinste street food kraampje opzoeken verdorie. En die voorbereiding is maanden van plezier, wat is er nu leuker dan een vakantie plannen via Internet? Het is eerder andersom: je moet oppassen niet té geïnformeerd te zijn. Als je vanuit je Belgische zetel in Google Maps Bangkok opzoekt en daar al met Streetview rondkijkt, dan neem je elke verwondering weg wanneer je daar bent. Want je bent er al geweest.
การขนส่ง
Transport dus. Voor velen wat afschrikwekkend. Hoe geraak ik van de vlieghaven naar het hotel, en naar het schijnt zetten die tuk tuk chauffeurs argeloze toeristen af? De realiteit: op je smartphone (en geloof me, ik ben daar geen held in) zie je live welke metro je moet nemen. Noot: de smetteloze metro, je kan daar in de stations van de grond eten. Ha, die met aansluiting om 15.04u op tram 7. Je betaalt contactloos met je gewone bankkaart en hups poortje gaat open. Ping, een melding op je gsm wanneer je moet afstappen. En dan desnoods nog met pijltjes in de app voor de 200m die je nog moet stappen. En huisnummer 5 is een 5, ook in Chinees schrift. Het openbaar vervoer staat daar mijlenver voor op ons. De Lijn en de NMBS zijn Middeleeuws.
Bij de landing in Hong Kong, compleet paraplu na een reis van 15 uur, stonden we daar te staren naar een indrukwekkend maar voor mijn hersenen op dat moment te intimiderend paneel van de buslijnen. Toen werden wij spontaan aangesproken door een wat oudere vriendelijke flexijobber met HK Airport badge: “good morning, my name is Peter, I’m an airport ambassador. Can I be of any assistance?” Hallo, Zaventem?
Taxi !
Taxi’s tot in het kleinste dorp zijn genant goedkoop, hyper gereguleerd en veilig, je bestelt ze met een app 24/7 gewoon op de moment dat je ze nodig hebt. Onze langste wachttijd was 6 minuten, op tientallen ritten. Je snapt plots ook waarom onze autoindustrie failliet aan het gaan is. Die Chinese elektrische auto’s zijn back to the future bakken, weergaloos.
Oei, druk verkeer, al die taxis staan stil? Binnen de twee minuten zit je met dezelfde app achterop een scooter die je feilloos en super veilig er doorheen loodst, 1 euro voor een rit van 10 minuten. Afrekenen gebeurt automatisch en beveiligd in de app, waar je thuis je bankkaart aan gekoppeld hebt. Niet vergeten bij afstappen op de fooi-knop te klikken, die 20 cent wordt erg gewaardeerd.
Safety first
Veiligheid. Een terechte bezorgdheid. Hier laat ik mijn 16 jarige dochter aan het woord: “als je bij ons ‘s avonds over het straat loopt, dan is het toch altijd uitkijken. Je voelt zo die blikken op je rug, je bent voortdurend alert. In Bangkok, kweenie hoe gekke stad van 7 miljoen mensen, liep ik in een topje om 23 uur ‘s avonds zorgeloos alleen rond, echt geen seconde voelde ik me onveilig. Gewoon een chille vibe, papa”.1
Naar de winkel
Zelf eten kopen. Gewoon shoppen, zonder gedoe van afdingen. Warempel, hoe heet maandverband in het Thais?
Zo doe je dat: om de paar honderd meter is er een Seven-Eleven buurt supermarktje (in Bangkok alleen al hebben ze 4500 winkels), dag en nacht open. Het maandverband staat zoals overal in de wereld in de buurt van de tandenborstels en oorstokjes. Hopla, Google translate, je camera op de verpakking richten, en als bij wonder zie je die rare kronkels veranderen in Nederlands, zodat je de pasvorm kan checken. Tip: pak even een croque monsieur van 50 cent mee, aan de kassa vragen ze of ze die even moeten bakken voor je, zalige service. Maar de eerste keer begrijp je hun vraag niet natuurlijk. De winkelbediende ziet dan je glazige blik, tikt zelf in Translate op haar smartphone, en laat je horen: “you want sandwich hot?”. Met de glimlach.
Smile, baby
Tenslotte, die glimlach. Dat is de universele sleutel. Men is daar écht vriendelijk, ook onder mekaar, niet alleen voor de toerist aan wie ze kunnen verdienen. Ik sta in een treinstation te knoeien van jewelste aan een drankautomaat, ik krijg daar mijn laatste nieuwe verslaving (Nescafé ijskoffie) niet uit. Ik tik wel vijf keer op nr 37, maar kan niet betalen (geen cash, kaart wordt niet aanvaard, qr code lukt niet). Ik druip af en excuseer me voor het wachten in gebarentaal aan de dame achter me. Tien seconden later tikt iemand me op de schouder. De dame geeft me mijn nr 37, die ze voor me gekocht heeft, en nee zotteke je moet me niet betalen. Dat las ik allemaal in haar ene glimlach. Ik stond daar bijna te bleiten.
Conclusie: makkelijker dan Benidorm
Zo een hoogtechnologische en behulpzame landen, dat zou te moeilijk zijn om zonder voorgekookt programma onbegeleid te bezoeken? Komaan zeg, je moet er echt geen Indiana Jones voor zijn.
Wie verdient er aan jouw onzekerheid?
Terug naar ons uitgangspunt: financiële complexiteit. Je geld goed beheren is als zo een vakantie: geen kernfysica of voodoo. Enkele basisbegrippen leren, een goed boek, focus op je geluk ipv de centen, gezond boerenverstand, en apps en sites en tools zoveel je wil. In uiterste nood boek je een kennismaking met de beste financiële coach van het land 😉
Veel dingen die mensen uitbesteden uit onzekerheid, blijken dat - met een beetje kennis en goede hulpmiddelen - verrassend goed zelf te kunnen. Jouw eerste dag op school was ook wat angstaanjagend, maar je hebt dat flink gedaan, en die blauwe plek is al lang weg. Dat maakt dat je vandaag geen helikopterouder bent, maar een duikbootouder. Je houdt ze vanop afstand in de gaten, en duikt op wanneer ze om je steun vragen.
Follow the money
Mijn motto, wat betekent: vraag je altijd af wie er aan verdient.
Deze influencer wil gewoon dat je klikt, dat brengt advertentiegeld op.
Het reisbureau ontzorgt je. Prima als je echt baalt van hotels vergelijken. Maar ze hebben er ook alle belang bij om die service te verantwoorden met oei oei oei pas op dat is daar niet makkelijk hoor te doen over alles. Laat ons het maar regelen. 30% duurder en 90% minder spontaan.
Beslissen over je geld. Begin met deze vraag
Zegt de bank2 dat je het zelf kan? Nee hé. Stel jezelf dan eerst deze vraag:
Wat is de drijfveer van degene die jou vertelt dat je geld beheren moeilijk is?
Epiloog: waarom ik dit artikel schreef, en de start van mijn blog
Ik begon dit stuk omdat ik een parallel zag met geld. Ik ben tenslotte een financiële coach, en vertrek bijna altijd vanuit het financiële oogpunt.
Confession time: ik ben al jaren een aspirant blogger. Ik heb vijftig kladjes van artikels over geld. Maar ergens schuurde het, en ben nooit overgegaan tot de echte opstart.
De AHA! Plots besefte ik...
Maar tijdens het schrijven van dit 51ste artikel -dat ik weer niet ging publiceren- gebeurde iets onverwachts. Ik merkte dat ik veel enthousiaster schreef over mijn ervaringen in Thailand dan over de financiële les die ik eraan wilde vastknopen. En ik ben onder een boom gaan zitten.
Wacht even... misschien is geld dus niet het onderwerp waarover ik werkelijk wil schrijven. Misschien is het één onderdeel van een veel grotere vraag die me tegenwoordig bezighoudt: hoe maken mensen zoals wij iets goeds van de volgende twintig jaar? Wat doen we met onze tijd, vrijheid, gezondheid, relaties, nieuwsgierigheid en — ja — ons geld als hefboom voor dat alles, nu we steeds beter beseffen dat geen daarvan onbeperkt is?
Ik heb het antwoord niet. Maar ik vermoed dat ik daar de komende tijd graag over wil schrijven.
Met een glimlach,
Chris
In internationale onderzoeken staat Thailand steevast in de top van veiligste landen voor soloreizende vrouwen. De Everly Life insurance Company, een Amerikaanse verzekeraar, zet Thailand op 8, veiliger dan België. Zie ook het Georgetown Institute for Women, Peace and Security en het Peace Research Institute Oslo.
Ik heb absoluut niets tegen banken, maar de relatie en afspraken moeten wel goed zitten. Ik schrijf er nog over, beloofd.